Πώς γράφεται ένα stand up σετ: δομή, χρονισμός και επεξεργασία

Από την ιδέα στο υλικό

Ένα ολοκληρωμένο κείμενο κωμωδίας όρθιου λόγου ξεκινά από μια συγκεκριμένη παρατήρηση και εξελίσσεται σε καθαρή κωμική ιδέα. Το θέμα, όπως η δουλειά ή οι οικογενειακές συνήθειες, είναι μόνο η αφετηρία· χρειάζεται μια προσωπική θέση που να δημιουργεί προσδοκία και να την ανατρέπει. Για να μετατρέψετε αυτή τη θέση σε αστείο, οργανώστε τις πληροφορίες ώστε η ανατροπή να γίνεται κατανοητή τη σωστή στιγμή. Ο κανόνας των τριών μπορεί να προσφέρει έναν εύχρηστο τρόπο οργάνωσης, χωρίς να περιορίζει τις υπόλοιπες επιλογές σας.

Παρατήρηση και προσωπική ιστορία

Το θέμα είναι η ευρύτερη περιοχή, ενώ το προκείμενο είναι η συγκεκριμένη κωμική θέση σας γι’ αυτήν. Για παράδειγμα, η συγκατοίκηση είναι θέμα· προκείμενο μπορεί να είναι ότι δύο άνθρωποι θεωρούν πως μοιράζονται το σπίτι, αλλά ένας από τους δύο αντιμετωπίζει το ψυγείο σαν προσωπική επικράτεια. Αναζητήστε μια θέση που να χωρά σε μία πρόταση και να περιέχει αντίφαση, υπερβολή ή μια παράξενη συνέπεια. Για να εντοπίσετε τέτοιο υλικό στην καθημερινότητα, κρατήστε μικρές, συγκεκριμένες καταγραφές:

Γράφετε καθημερινά μία σύντομη σημείωση για περιστατικό που σας ενόχλησε, εξέπληξε ή έκανε να αλλάξετε γνώμη, μαζί με τον χώρο και την ακριβή αφορμή.
Σημειώνετε μια περίεργη λεπτομέρεια, όπως την ταμπέλα «παρακαλώ μην αγγίζετε» δίπλα σε αντικείμενο που κανείς δεν θα ήθελε να αγγίξει.
Αναζητάτε αντίθεση ανάμεσα σε αυτό που δηλώνει κάποιος και σε αυτό που κάνει, για παράδειγμα ανάμεσα στην οικονομία που διαφημίζει και στις αγορές του.
Ξαναγράφετε μια συγκεκριμένη στιγμή, όχι ολόκληρη την περίοδο: ποιος είπε τι, τι περιμένατε να συμβεί και ποια μικρή λεπτομέρεια άλλαξε την εικόνα.
Ρωτάτε ποιο είναι το πιο παράλογο συμπέρασμα που θα μπορούσε να βγάλει κανείς από το περιστατικό, χωρίς να απομακρύνεται από τις πραγματικές του λεπτομέρειες.

Μια προσωπική ιστορία αποκτά κωμικό ενδιαφέρον όταν το περιστατικό αποκαλύπτει κάτι πέρα από το ίδιο το συμβάν: μια συνήθεια, μια ανασφάλεια ή μια αντίφαση. Κρατήστε το προκείμενο εστιασμένο· αν χρειάζονται τρεις διαφορετικές προτάσεις για να εξηγήσετε την κεντρική θέση, πιθανότατα περιέχει περισσότερες από μία ιδέες.

Η δομή του αστείου

Ένα αστείο συχνά οργανώνεται σε τρία μέρη: στήσιμο, ανατροπή και, όταν προσφέρει επιπλέον γέλιο, συμπληρωματική ατάκα. Το στήσιμο δίνει τις πληροφορίες που χρειάζεται το κοινό και κατευθύνει την προσδοκία του προς μια πιθανή κατάληξη. Η ανατροπή αλλάζει αυτή την κατεύθυνση με τρόπο που να συνδέεται καθαρά με το στήσιμο. Αν η πληροφορία που οδηγεί σε αυτήν δεν έχει δοθεί, η ατάκα μοιάζει αυθαίρετη· αν έχει αποκαλυφθεί ήδη, χάνει τη δύναμή της. Δείτε ένα επινοημένο παράδειγμα για το άγχος:

Στήσιμο: «Πήγα σε μάθημα χαλάρωσης για να αφήσω το άγχος έξω από την πόρτα».

Ανατροπή: «Το άφησα εκεί, αλλά στην έξοδο μου ζήτησαν απόδειξη ιδιοκτησίας».

Συμπληρωματική ατάκα: «Το άγχος μου ήταν το μόνο που είχε μαζί του όλα τα χαρτιά».

Στο στήσιμο, η φράση «μάθημα χαλάρωσης» δημιουργεί την προσδοκία ότι ο αφηγητής θα αποχωριστεί τις έγνοιες του. Η ανατροπή παίρνει την έκφραση «αφήνω το άγχος» κυριολεκτικά: κάποιος το αντιμετωπίζει σαν αντικείμενο που πρέπει να αποδειχθεί σε ποιον ανήκει. Η συμπληρωματική ατάκα συνεχίζει την ίδια εικόνα με τα χαρτιά, αντί να ξεκινά ένα διαφορετικό αστείο. Έτσι, η τρίτη φράση προσθέτει νέα λεπτομέρεια στην ανατροπή, όχι απλώς άλλη μια διατύπωση της ίδιας ιδέας. Το στήσιμο δεν χρειάζεται πολλές πληροφορίες. Αρκεί να προσδιορίζει το πλαίσιο και την προσδοκία που θα αξιοποιήσει η ανατροπή. Αντίστοιχα, η ανατροπή δεν χρειάζεται περίπλοκη εξήγηση· η σύνδεση ανάμεσα στα δύο μέρη πρέπει να γίνεται αντιληπτή από τις ίδιες τις λέξεις της ατάκας. Εξετάστε κάθε πληροφορία του στησίματος: αν δεν βοηθά να προετοιμαστεί η ανατροπή ή να γίνει κατανοητή, ίσως είναι περιττή. Η συμπληρωματική ατάκα είναι χρήσιμη όταν η πρώτη ανατροπή έχει αφήσει περιθώριο για μια δεύτερη συνέπεια στην ίδια εικόνα. Δεν είναι υποχρεωτικό εξάρτημα: αν επαναλαμβάνει το νόημα, εξηγεί το αστείο ή μεταφέρει τη σκηνή σε άσχετο θέμα, αποδυναμώνει την κατάληξη. Για κάθε ιδέα, γράψτε πρώτα ένα καθαρό στήσιμο και μία ανατροπή· προσθέστε συμπληρωματική ατάκα μόνο όταν αναπτύσσει την ίδια κωμική λογική.

Ο κανόνας των τριών

Ο κανόνας των τριών είναι μια κοινή συγγραφική σύμβαση: παρουσιάζονται δύο στοιχεία που ακολουθούν ένα αναγνωρίσιμο μοτίβο και κατόπιν ένα τρίτο που το ανατρέπει. Τα πρώτα δύο σημεία βοηθούν το κοινό να προβλέψει τη συνέχεια· το τρίτο αξιοποιεί αυτή την προσδοκία για να δημιουργήσει έκπληξη. Η σειρά λειτουργεί καλύτερα όταν τα στοιχεία έχουν κοινό πλαίσιο, ώστε η απρόσμενη κατάληξη να παραμένει κατανοητή και όχι τυχαία. Επινοημένο παράδειγμα: «Για να χαλαρώσω, ανάβω ένα κερί, βάζω απαλή μουσική και κλείνω τις ειδοποιήσεις της πολυκατοικίας που ανακοινώνουν ποιος πήρε το ασανσέρ». Το κερί και η απαλή μουσική ανήκουν στην αναμενόμενη εικόνα χαλάρωσης. Η τρίτη επιλογή αλλάζει κλίμακα: αντί για μια γενική ενόχληση, εμφανίζεται μια υπερβολικά συγκεκριμένη ενημέρωση της καθημερινότητας. Η ανατροπή παραμένει συνδεδεμένη με την προσπάθεια για ησυχία, γι’ αυτό δεν μοιάζει με άσχετη προσθήκη. Η τεχνική μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε απαριθμήσεις, περιγραφές και μικρές ιστορίες, αλλά δεν χρειάζεται κάθε αστείο να έχει τρία μέρη. Αν τα δύο πρώτα στοιχεία δεν δημιουργούν σαφή προσδοκία, η τρίτη φράση δεν έχει κάτι συγκεκριμένο να ανατρέψει. Αντίστοιχα, μια δυνατή ιδέα μπορεί να λειτουργήσει με μία μόνο ανατροπή ή με διαφορετική ανάπτυξη. Δοκιμάστε την τριάδα όταν τα τρία στοιχεία συνδέονται φυσικά και το τελευταίο αλλάζει καθαρά την κατεύθυνση· πρόκειται για χρήσιμη σύμβαση, όχι για νόμο της κωμωδίας.

Δοκιμή και επεξεργασία

Το γραπτό κείμενο γίνεται κωμικό υλικό όταν ακούγεται με τη φωνή, τον ρυθμό και τις αντιδράσεις που θα έχει στη σκηνή. Η δοκιμή αποκαλύπτει αν η ιδέα γίνεται κατανοητή με την πρώτη, πού γεννιέται το γέλιο και ποια σημεία χρειάζονται διαφορετική διατύπωση. Κρατήστε σημειώσεις μετά από κάθε εκτέλεση, ώστε οι αλλαγές να βασίζονται σε συγκεκριμένες παρατηρήσεις και όχι μόνο στη μνήμη της στιγμής. Η επεξεργασία περιλαμβάνει επίσης τον συνολικό χρόνο, τις παύσεις και την προσαρμογή του υλικού στη διάρκεια μιας ανοιχτής σκηνής.

Γράψιμο και προφορική δοκιμή

Η επεξεργασία ενός κειμένου ξεκινά με έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο: γράφετε, το λέτε δυνατά, δοκιμάζετε μπροστά σε ακροατές, καταγράφετε τι συνέβη και ξαναγράφете. Σε κάθε γύρο αλλάζετε λίγα σημεία, ώστε να ξεχωρίζετε ποια αλλαγή επηρέασε την κατανόηση ή την αντίδραση.

Γράψτε την ιδέα σε απλές προτάσεις και σημειώστε την ανατροπή ή την εικόνα που θέλετε να ακουστεί καθαρά. Αφήστε προσωρινά εκτός τις λεπτομέρειες που δεν υπηρετούν αυτό το σημείο.
Πείτε το κείμενο δυνατά, όρθιοι, χωρίς να το διαβάζετε μηχανικά. Σημειώστε πού σκοντάφτετε, πού αλλάζει φυσικά η φωνή και ποιες λέξεις δύσκολα προφέρονται.
Εκτελέστε το μπροστά σε έναν ή περισσότερους ακροατές και μετρήστε τη συνολική διάρκεια. Καταγράψτε τα σημεία γέλιου, τις σιωπές και αν η βασική ιδέα έγινε κατανοητή.
Αμέσως μετά, σημειώστε τι ακούστηκε διαφορετικά από ό,τι περιμένατε. Ξεχωρίστε το γέλιο που προέκυψε από την ατάκα από μια αντίδραση σε χειρονομία ή στον τρόπο παρουσίασης.
Κόψτε ή αναδιατυπώστε ένα συγκεκριμένο σημείο και επαναλάβετε την εκτέλεση. Συγκρίνετε την καινούργια εκδοχή με την προηγούμενη, κρατώντας σημειώσεις αντί να βασίζεστε μόνο στη μνήμη.

Μετά από κάθε δοκιμή, δώστε προτεραιότητα σε μια αλλαγή που μπορείτε να ελέγξετε στην επόμενη εκτέλεση. Αν οι ακροατές δεν καταλαβαίνουν την ιδέα, ελέγξτε πρώτα τις πληροφορίες που προηγούνται της ατάκας· αν την καταλαβαίνουν αλλά δεν αντιδρούν, δοκιμάστε άλλη διατύπωση ή διαφορετική παρουσίαση. Η επεξεργασία του σεναρίου γίνεται πιο αξιόπιστη όταν διατηρείτε τις εκδοχές και τις παρατηρήσεις τους χωριστά. Έτσι βλέπετε αν μια συντομότερη φράση πράγματι βοηθά και αποφεύγετε να αλλάζετε ταυτόχρονα πολλές μεταβλητές.

Χρονισμός και παύσεις

Μετρήστε τον χρόνο από την πρώτη λέξη έως το τέλος της τελευταίας ατάκας, χρησιμοποιώντας χρονόμετρο ή ηχογράφηση. Η διάρκεια περιλαμβάνει τις παύσεις και το γέλιο που περιμένετε να ακουστεί· γι’ αυτό μια ανάγνωση χωρίς ακροατές δεν προβλέπει πάντα με ακρίβεια την εκτέλεση. Οι παρακάτω χρόνοι είναι εύρη για δοκιμή, όχι υποχρεωτικοί κανόνες.

Δοκιμαστικά εύρη παύσεων στην εκτέλεση
Είδος παύσης	Ενδεικτική διάρκεια	Πότε να τη δοκιμάσετε	Τι να ελέγξετε
Σύντομη παύση	Περίπου μισό έως ένα δευτερόλεπτο	Πριν από λέξη ή αποκάλυψη που χρειάζεται έμφαση	Αν η έμφαση γίνεται σαφής χωρίς να χάνεται η σύνδεση των φράσεων
Μακρύτερη παύση	Περίπου ενάμισι έως τρία δευτερόλεπτα	Μετά από ατάκα, όταν ακούγεται γέλιο ή χρειάζεται να αλλάξει η σκηνική εικόνα	Αν αφήνει χώρο στην αντίδραση χωρίς να διακόπτει τη συνέχεια
Παύση χωρίς σαφή σκοπό	Οποιαδήποτε διάρκεια που δεν υπηρετεί συγκεκριμένο σημείο	Όταν προκύπτει από δισταγμό, απώλεια της επόμενης φράσης ή αβεβαιότητα	Αν προκαλεί αμηχανία ή κάνει το κείμενο να φαίνεται αποσπασματικό

Ακούστε την ηχογράφηση και μετρήστε ξεχωριστά τον καθαρό χρόνο ομιλίας και τον χρόνο που καταλαμβάνουν οι αντιδράσεις. Μια παύση λειτουργεί όταν δίνει χώρο στο γέλιο, ενισχύει την παρουσίαση της ατάκας ή προετοιμάζει σαφή αλλαγή· αν δεν εξυπηρετεί κανένα από αυτά, δοκιμάστε να τη μικρύνετε. Επιλέξτε τελικά τον χρόνο που διατηρεί την κατανοησιμότητα και τη ροή, όχι εκείνον που απλώς κάνει την εκτέλεση πιο αργή.

Ανοιχτές σκηνές

Οι ανοιχτές σκηνές είναι διοργανώσεις όπου κωμικοί παρουσιάζουν σύντομο υλικό μπροστά σε κοινό, συχνά με περιορισμένο χρόνο ανά άτομο. Η διάρκεια και οι όροι καθορίζονται από τη διοργάνωση, οπότε ελέγξτε την ενημέρωση του διοργανωτή πριν ετοιμάσετε το κείμενο. Για ένα σύντομο μέρος σκηνής, περίπου πέντε λεπτά είναι ένας γενικός κανόνας ευρείας τάξης, όχι σταθερό όριο: μπορεί να δοθεί λιγότερος ή περισσότερος χρόνος. Ετοιμάστε εκδοχή που χωρά στον χρόνο που σας ανακοινώθηκε και χρονομετρήστε την ολόκληρη, μαζί με τις παύσεις και τον αναμενόμενο χώρο για αντιδράσεις. Κρατήστε σαφή αρχή και ολοκληρωμένο κλείσιμο, ώστε να μη χρειαστεί να σταματήσετε στη μέση μιας σκέψης αν ο χρόνος είναι αυστηρός. Αν διαθέτετε πέντε λεπτά, δοκιμάστε το υλικό με χρονόμετρο και βεβαιωθείτε ότι το τέλος παραμένει μέσα στη διάρκεια, όχι μόνο ότι η ανάγνωση του κειμένου την καλύπτει. Μάθετε επίσης πώς δηλώνεται η λήξη του χρόνου από τον διοργανωτή και προσαρμόστε ανάλογα την εκτέλεσή σας.

Συχνά λάθη

Τα συχνά λάθη στο γράψιμο ενός σετ δεν φαίνονται πάντα στην οθόνη· συχνά αποκαλύπτονται όταν το κείμενο ειπωθεί με κανονική φωνή και ρυθμό. Η περιττή φλυαρία θολώνει την κεντρική ιδέα, ενώ ένα θέμα χωρίς σαφή όρια δυσκολεύει το κοινό να παρακολουθήσει τη σκέψη. Το υλικό που θυμίζει υπερβολικά κάτι ήδη γνωστό χρειάζεται προσωπική παρατήρηση και ουσιαστική αναδιατύπωση, όχι απλή αλλαγή λέξεων. Με λίγους συγκεκριμένους ελέγχους πριν από κάθε δοκιμή, μπορείτε να εντοπίζετε πού χάνεται η σαφήνεια και να διορθώνετε το κείμενο χωρίς να αλλοιώνετε τη φωνή σας.

Πολλά λόγια

Η φλυαρία φαίνεται όταν μια πρόταση επαναλαμβάνει πληροφορία που έχει ήδη δοθεί ή όταν χρειάζονται πολλές διευκρινίσεις για να φανεί το αστείο. Αν μια εισαγωγή περιέχει τρεις εξηγήσεις πριν από την κεντρική παρατήρηση, σημειώστε ποια από αυτές αλλάζει πραγματικά την εικόνα του ακροατή. Οι υπόλοιπες πιθανότατα επιβραδύνουν τον ρυθμό του κειμένου χωρίς να προσθέτουν νόημα.

Διαβάστε το υλικό δυνατά δύο φορές, με τον ρυθμό που θα χρησιμοποιούσατε στη σκηνή. Στην πρώτη ανάγνωση, κυκλώστε τις λέξεις όπου σκοντάφτετε ή χρειάζεται να πάρετε ανάσα· στη δεύτερη, σημειώστε φράσεις που θα μπορούσατε να παραλείψετε χωρίς να χαθεί η βασική ιδέα. Αν μια πρόταση γίνεται κατανοητή μόνο όταν εξηγηθεί ξανά, συντομεύστε τη διατύπωση αντί να προσθέσετε άλλη μία διευκρίνιση.

Χρησιμοποιήστε τρεις πρακτικές περικοπής. Αφαιρέστε επιρρήματα και επίθετα που δεν αλλάζουν την εικόνα, ενώστε δύο προτάσεις που μεταφέρουν την ίδια πληροφορία και αντικαταστήστε μακρές περιφράσεις με το συγκεκριμένο ρήμα που περιγράφει την πράξη. Κρατήστε σε ξεχωριστό αρχείο τις διαγραμμένες φράσεις για μία εβδομάδα, ώστε να ελέγξετε αν πράγματι λείπουν από το κείμενο. Η πιο καθαρή εκδοχή συνήθως αφήνει περισσότερο χώρο στην ατάκα και κάνει ευκολότερη την κατανόησή της.

Ασαφής ιδέα

Μια ιδέα είναι ασαφής όταν δυσκολεύεστε να πείτε τι ακριβώς σχολιάζετε χωρίς να αφηγηθείτε ολόκληρο το περιστατικό. Δοκιμάστε να την περιγράψετε σε μία πρόταση, περίπου δεκαπέντε λέξεων: ποια κατάσταση παρατηρείτε και ποια είναι η δική σας οπτική πάνω σε αυτήν; Αν χρειάζονται πολλές παρενθέσεις ή η πρόταση περιλαμβάνει δύο άσχετα θέματα, το υλικό πιθανότατα δεν έχει ακόμη έναν καθαρό άξονα.

Περιορίστε το θέμα επιλέγοντας ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, όπως μία συζήτηση σε οικογενειακό τραπέζι αντί για «την οικογένεια» γενικά. Καταγράψτε ποιος κάνει τι, πού συμβαίνει και ποια λεπτομέρεια προκαλεί την αντίδρασή σας. Έπειτα διαγράψτε στοιχεία που δεν επηρεάζουν την παρατήρηση. Η χρονική ή θεματική συνέχεια γίνεται πιο ευανάγνωστη όταν κάθε πρόταση υπηρετεί την ίδια κατάσταση και δεν ανοίγει νέο κλάδο.

Για να ελέγξετε το στήσιμο, διαβάστε μόνο τις πρώτες προτάσεις σε κάποιον που δεν γνωρίζει το περιστατικό. Ζητήστε του να το περιγράψει με δικά του λόγια πριν ακούσει την κατάληξη. Αν αναφέρει διαφορετικό θέμα ή δεν μπορεί να εξηγήσει ποιος βρίσκεται στην κατάσταση, προσθέστε μία συγκεκριμένη πληροφορία στο στήσιμο και αφαιρέστε τις γενικότητες. Κάντε ξανά τον έλεγχο με τη συντομευμένη εκδοχή· η σαφής προετοιμασία επιτρέπει στο κοινό να παρακολουθεί χωρίς πρόσθετες εξηγήσεις.

Αντιγραφή υλικού

Υποψιαστείτε ότι ένα κομμάτι δεν είναι πραγματικά δικό σας όταν θυμάστε πρώτα μια γνώριμη ατάκα, μιμείστε συγκεκριμένο τρόπο εκφοράς ή η ιδέα λειτουργεί μόνο με τις ίδιες λεπτομέρειες και σειρά που έχετε ακούσει αλλού. Η αλλαγή ονομάτων ή λίγων λέξεων δεν μετατρέπει μια έτοιμη ιδέα σε προσωπικό υλικό.

Σταματήστε να δουλεύετε πάνω στη συγκεκριμένη διατύπωση και γράψτε από μνήμης τι έχετε πράγματι παρατηρήσει ή ζήσει. Επιλέξτε μία δική σας λεπτομέρεια, όπως μια χαρακτηριστική αντίδραση ή μια μικρή αντίφαση, και χτίστε νέο στήσιμο γύρω από αυτήν. Συγκρίνετε έπειτα τη σειρά, τις εικόνες και την κατάληξη με ό,τι σας επηρέασε. Αν παραμένουν κοντά, αλλάξτε την οπτική ή αφήστε την ιδέα στην άκρη.

Λίστα ελέγχου πριν από τη δοκιμή

Πριν παρουσιάσετε ένα νέο κομμάτι, αφιερώστε λίγα λεπτά στους έξι ελέγχους παρακάτω και διορθώστε ό,τι δεν μπορείτε να εξηγήσετε καθαρά.

Ιδέα: Συνοψίστε την παρατήρηση σε μία πρόταση. Αν περιλαμβάνει δύο θέματα, επιλέξτε ποιο από τα δύο αποτελεί τον πυρήνα.
Στήσιμο: Ελέγξτε ότι το κοινό καταλαβαίνει ποιος ενεργεί και σε ποια κατάσταση βρίσκεται πριν φτάσει στην ανατροπή.
Κορύφωση: Βεβαιωθείτε ότι η τελευταία λέξη ή εικόνα μεταφέρει καθαρά την αλλαγή της προσδοκίας, χωρίς πρόσθετη εξήγηση.
Πρόσθετες ατάκες: Κρατήστε μόνο όσες προσθέτουν νέα γωνία στην ίδια ιδέα· αφαιρέστε επαναλήψεις που απλώς ξαναλένε την κορύφωση.
Φυσικότητα: Διαβάστε το κείμενο δυνατά. Αν μια φράση δεν θα την λέγατε σε συζήτηση, ξαναγράψτε την με το δικό σας λεξιλόγιο.
Πρωτοτυπία: Ελέγξτε αν η σειρά και οι λεπτομέρειες θυμίζουν υλικό που έχετε ακούσει. Μετακινήστε την οπτική σε πραγματική, προσωπική παρατήρηση.

Αν κάποιο σημείο μένει αβέβαιο, διορθώστε μόνο αυτό πριν από την εκτέλεση και κρατήστε σημείωση της αλλαγής, ώστε να αξιολογήσετε την ίδια εκδοχή μετά.

Συχνές ερωτήσεις για το γράψιμο stand up

Οι πρακτικές απαντήσεις στις συχνότερες απορίες βοηθούν να οργανώσετε το πρώτο σας υλικό και να προετοιμαστείτε για τη σκηνή.

Πόσο μεγάλο είναι ένα πρώτο σετ;

Για μια ανοιχτή εμφάνιση, υπολογίστε περίπου πέντε λεπτά ως γενικό κανόνα, εκτός αν ο διοργανωτής ορίζει διαφορετική διάρκεια. Το κατάλληλο μήκος εξαρτάται από το πρόγραμμα, την εμπειρία σας και τον διαθέσιμο χρόνο· μια σύντομη παρουσίαση σάς επιτρέπει να δοκιμάσετε λίγες ιδέες χωρίς να βιαστείτε να γεμίσετε τη σκηνή. Ρωτήστε εκ των προτέρων πόσο διαρκεί η θέση σας και προσαρμόστε το υλικό σε αυτό το όριο.

Πώς βρίσκω θέμα;

Κρατήστε για μία εβδομάδα σύντομες σημειώσεις στο κινητό για στιγμές που σας ξαφνιάζουν, σας εκνευρίζουν ή σας φαίνονται παράλογες. Έπειτα, διαλέξτε μία συγκεκριμένη αντίφαση, όπως το να θέλετε ησυχία ενώ επιλέγετε να μένετε στο κέντρο, και εξετάστε τι ακριβώς την κάνει αστεία για εσάς. Δοκιμάστε να περιγράψετε την ιδέα σε μία πρόταση· αν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις, περιορίστε την σε ένα περιστατικό, μια σχέση ή μια ξεκάθαρη προσδοκία που ανατρέπεται.

Πρέπει να γράφω όλο το κείμενο;

Δεν είναι απαραίτητο να αποστηθίσετε κάθε λέξη, αλλά γράψτε αρκετά ώστε να είναι σαφή η αρχική συνθήκη και η ανατροπή κάθε αστείου. Διαβάστε το κείμενο δυνατά, ηχογραφήστε μία δοκιμή και σημειώστε πού σκοντάφτετε ή αλλάζετε αυθόρμητα τη διατύπωση. Κρατήστε τις φράσεις που ακούγονται φυσικές στη δική σας φωνή και αφαιρέστε όσες δυσκολεύουν την εκφορά· έτσι διατηρείτε τον έλεγχο της ιδέας χωρίς η παρουσίαση να μοιάζει με απαγγελία.